Andrzej Kobylecki

Rodzinny herb Kobyłeckich "Godzięba z odmianą"; Józef Piłsudski - był ojcem chrzestnym ojca Józefa; Rodzinnie spokrewniony z rodziną Jeziorańskich i Giedroyciów

1965 - 1970 Liceum Pedagogiczne w Lidzbarku Warmińskim, 1971 - 1974 Wyższa Szkoła Nauczycielska w Olsztynie; 1974 - 1976 Uniwersytet Warszawski, Wydział Psychologii i Pedagogiki - Magisterium; 1993 - 1996 Uniwersytet Mikołaja Kopernika Doktorat z Nauk Humanistycznych; 1997 - 1999 Uniwersytet Gdański i Wydział Nauk Społecznych - Studia Podyplomowe -organizacja Pomocy Społecznej; 2006 - 2006 szkolenie w kontekście wejścia Polski do Unii Europejskiej i zmian w systemie pomocy społecznej; 2006 - 2006 Certyfikat - Standaryzacja usług w domach pomocy społecznej

1970 - 1976 Nauczyciel - Szkoła Podstawowa w Mrągowie; 1976 - 1978 Wizytator; 1979 - 1987 V-ce Dyrektor Orkiestry Kameralnej w Toruniu; 1982 - 1987 Wizytator Szkolnictwa Artystycznego w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu; 1987 - 2015 Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Toruniu; 2000 - 2004 Wykładowca przedmiotów pedagogicznych i pracy socjalnej. Twórca programu studium podyplomowego Pedagogika Opiekuńcza w Wyższej Szkole im. Pawła Włodkowica w Płocku; 2000 - 2015 Wykładowca - Studium Podyplomowe w zakresie organizacji Pomocy Społecznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika; 2008 - 2015 Wykładowca - Wyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu; 2008 - 2015 Wykładowca - TZMO, współfinansowanie - Bank Światowy: Kurs kwalifikacyjny do specjalizacji dla pielęgniarek w zakresie opieki długoterminowej; 1993 - 2015 Wykładowca - Szkoła Policealna Pracowników Służb Społecznych w Toruniu; 1995 - 2015 Opiekun praktyk pedagogicznych studentów UMK, Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, Studium Medycznego w Toruniu, Szkoły Policealnej Pracowników Służb Społecznych w Toruniu; 2004 - 2015 Wykładowca - Stowarzyszenie na rzecz Pomocy Przewlekle Chorym „Chronika” Specjalizacja w dziedzinie pielęgniarstwa i opieki długoterminowej; 2006 - Współtwórca Fundacji „Carpe Diem” w Toruniu

Twórca Fundacji i stowarzyszeń nie kapitałowych

Jak Modernizować Polski System Pomocy Społecznej 1995; „Aktywność kulturalno - oświatowa ludzi starszych drogą do ich samodzielności i pięknego sposobu starzenia się”; Samodzielność ludzi starych z perspektywy medycyny i polityki społecznej 2002; „Polska Pomoc Społeczna i Ochronna Zdrowia w drodze do Unii Europejskiej”, Forum Opieki Długoterminowej MEDI 2004

działalność fundacyjna oraz stowarzyszeniowa, Fundacja „Opiekun”, Fundacja „Carpe Diem” w Toruniu

wszelkie osiągnięcia zawdzięczam już nieżyjącej małżonce Elżuni, która ukształtowała moje dorosłe życie. 1975; Twórca i Prezes Fundacji „Opiekun” 2001; Twórca Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Dyrektorów i Menadżerów Pomocy Społecznej z siedzibą w Toruniu 2015

rosyjski - komunikatywnie, niemiecki - komunikatywnie

Żeglarstwo, psychologia, muzyka

Nauczyciel Akademicki

Wszelkie sukcesy w swoim dorosłym życiu osiągaliśmy wraz z małżonką Elą, która bez wątpienia zasługuje na pamięć oraz miłość. Trudno pisać dzisiaj o własnym sukcesie. Sukcesem jest nasze małżeństwo. Żona Ela zmarła w 2011 roku. Wszelką inspiracją do mojej działalności był aktywny udział i wsparcie ze strony Żony. Pracę zawodową małżonka podjęła w 1976. Była świeżo upieczoną absolwentką Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie o kierunku nauczanie początkowe z muzyką. Wcześniej ukończyła Elżunia szkołę muzyczną. Oboje odbyliśmy tą samą drogę edukacji i już w Olsztynie zaczęliśmy się sobą fascynować, co uwieńczone zostało związkiem małżeńskim zawartym na IV roku studiów. Tym wydarzeniem rozpoczęliśmy piękną, pełną wzajemnej miłości, oddania, szacunku i wspólnych pasji podróż w dojrzale życie. W 1975 Ela znalazła się w zespole pracowników Wydziału Kultury i Sztuki UW w Toruniu, złożonym z prawdziwych entuzjastów i działaczy kultury. Nasze wspólne pasje doprowadziły do trwałego dokonania – Szafarnia, którego orędownikiem był niezapomniany Jerzy Waldorff. Nasza droga życia była wciąż pasją i inspiracją wszelkich działań zawodowych i prywatnych. Zajęcia zawodowe ciągle przeplatały się prowadzeniem różnych zajęć dydaktycznych oraz kształcących w wymieniony w mojej biografii placówkach. Ela brała czynny udział w życiu mieszkańców Domu Pomocy Społecznej (DPS), którego po dziś dzień jestem dyrektorem. Prowadzone zajęcia muzyczne w DPS doprowadziły do utworzenia chóru Andante w ramach autorskiego programu terapii muzycznej i kulturowej w DPS w Toruniu. Wrażliwość artystyczna, pracowitość, ofiarność w pracy zawodowej, liczne talenty, uroda oraz umiejętność czerpania radości z życia wraz z emanowanym ciepłem, czyniło z Elżuni osobę wyjątkową. Szczodrze rozdawała ciepło i duchowe siły wszystkim, którzy ją otaczali – rodzinie, młodzieży, kolegom, moim podopiecznym, znajomym i nieznajomym. Do szczególnych osiągnięć mojej żony i naszej rodziny, zaliczyć trzeba: powstałą w 1979 roku Toruńską Orkiestrę Kameralną oraz w 1985 roku chóru „Con Anima", którego Ela była założycielką i pierwszym dyrygentem. W społecznej pamięci Ela pozostaje jako zasłużona nauczycielka, metodyczka, ekspert muzyki i sztuki (1976-2011) Torunia i województwa toruńskiego, a prywatnie szczęśliwą Mamą dwóch synów Bartosza i Łukasza tworząc ze mną wspaniałe Małżeństwo

www.dps.torun.ploraz

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.