Wiernicki Augustyn

przodkowie ze strony ojca, dziadkowie Jan Kleinrok-Wiernicki i Joanna Wiernicka z d. Bajor (spokrewniona z aktorem i piosenkarzem Michałem Bajorem); pochodzili z byłych polskich Kresów Wschodnich z miejscowości Kozłów k. Tarnopola, w 1945 zostali przesiedleni na Zachodnie Ziemie Odzyskane do Lubiechni Wielkiej; Jan Kleinrok-Wiernicki w okresie zaborów był podoficerem Armii Austriackiej, znał bardzo dobrze język niemiecki, po wyjściu z wojska prowadził duży zakład stolarski, skup zwierząt i sklep mięsny w Kozłowie, a żona Joanna prowadziła stołówkę dla nauczycieli, lekarzy i pracowników różnych urzędów; doczekali się i wychowali Józefa, Zbigniewa, Wandę i Janinę; syn Józef w okresie drugiej wojny światowej jako polski żołnierz brał udział w Kampanii Wrześniowej, po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, trafił najpierw do łagru, potem jako jeniec na roboty przymusowe; po wojnie wrócił do Polski na Zachodnie Ziemie Odzyskane, został kierownikiem Powiatowego Wydziału Geodezji w Słubicach; córka Wanda z zawodu krawcowa, organizowała przyjęcia weselne i okolicznościowe w Lubiechni Wielkiej; natomiast córka Janina została nauczycielką, a także kierowniczką w Szkole Podstawowej w Lubiechni Wielkiej; przodkowie ze strony matki, dziadkowie Ignacy Chuchro i Aniela Chuchro z d. Chomik, pochodzili z okolic Łańcuta; Ignacy był piłsudczykiem, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920; po wojnie skorzystali z możliwości przeprowadzenia się do Baranowicz, gdzie gospodarowali na 12-hektarowym majątku; Ignacy dodatkowo prowadził własny zakład szewski k. Baranowicz, był też kaletnikiem, rymarzem i wyrabiał skórzane uprzęże dla koni; doczekali się i wychowali Kazimierę, Janinę, Tadeusza, Władysława, Mariana, Edwarda i Stanisławę

1956 - 1963 Szkoła Podstawowa w Rzepinie; 1963 - 1967 LO w Rzepinie; 1967 - 1971 studia inż. na Wydz. Ogólnorolnym Akademii Rolniczej w Poznaniu; 1971 - 1973 studia mgr specjalność ekonomika rolnictwa na Akademii Rolniczej w Poznaniu, studia ekonomiczne na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, studia doktoranckie na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, nieukończone obroną pracy doktorskiej ze względu na represje w stanie wojennym. Ukończył Studium Pomocy Psychologicznej w Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie

po studiach podjął pracę w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni w Sulęcinie, po 3-miesięcznym stażu został czł. zarządu; awansował na prezesa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Słońsku, gdzie pracował do 1975; po dwóch latach awansował na prezesa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Cybince; pracował do 13 grudnia 1981, tj do stanu wojennego; jako prezes spółdzielni i działacz ludowy odmówił ówczesnemu wojewódzkiemu sekretarzowi PZPR tzw. lojalki, czyli uznania przewodniej roli partii; stracił stanowisko i pracę oraz otrzymał tzw. wilczy bilet, z powodu którego nie mógł nigdzie znaleźć zatrudnienia; był świadom konsekwencji swojej decyzji, wiedział, że pożegna się ze stanowiskiem prezesa; sprawa stała się głośna i trafiła nawet do Warszawy, co w niczym nie pomogło, wciąż pozostawał bez pracy z reputacją wrogiego politycznie pracownika; przez rok skazany był na bezrobocie; w tym czasie zaczął odwiedzać znajomych prezesów, szukając u nich pomocy i pracy, lecz wszędzie gdy okazał dokument, że jest zwolniony dekretem, wszyscy znajomi rozkładali ręce i odmawiali; tak zachował się m.in. prezes Wojewódzkiej Spółdzielni w Gorzowie Wlkp. oraz wielu innych; oboje z żoną Zofią pozostawali bez pracy, zaczęło brakować pieniędzy nawet na chleb, zaś na świat przyszedł już ich syn Jacek; te głębokie doświadczenie życiowe ukształtowały go jako człowieka przychodzącego z pomocą innym i doczekały się rozwinięcia w późniejszym jego życiu; będąc bez postanowił przenieść się z rodziną z Cybinki do Gorzowa Wlkp. i tak, jak po burzy wychodzi słońce, tak i w tym przypadku napotkał na swojej drodze prawdziwych przyjaciół, którzy nie zważając na dekret, pomogli mu wyjść z poważnych kłopotów; najpierw prezes Banku Spółdzielczego w Santoku zaproponował mu stanowisko kierownika; praca w banku pozwoliła zapewnić jego rodzinie byt; pojawiły się też inne intratne oferty pracy; jednak mając tak bolesne doświadczenie, zdecydował się wraz z żoną Zofią na wybór ciężkiej, lecz wolnej od jakichkolwiek nacisków z zewnątrz pracy w zawodzie handlowca; również i tym razem na swojej drodze napotkał człowieka, który zadeklarował mu bezinteresowną pomoc, był to piłsudczyk, działacz PPS, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Jan Rybski przewodniczący Komitetu Osiedlowego, dyrektor energetyki; dzięki niemu w wynajętym kiosku z żoną Zofią otworzyli punkt handlowy, który okazał się przysłowiowy strzałem w dziesiątkę; po jakimś czasie uruchomili kolejny punkt handlowy w Gorzowie Wlkp.; z czasem zdecydowali się na większe przedsięwzięcie, na uruchomienie sieci sklepów i firmy pn. "Metalplast"; obecnie jest to rodzinna, dobrze prosperująca firma pn. "Metalplast - Meblopol", licząca się na rynku Zachodniej Polski, oferująca ponad 35 tys. pozycji z asortymentu branży metalowej, budowlanej i meblowej; pomimo odniesionego sukcesu gospodarczego i społecznego stara się żyć skromnie, potrafi zwalczyć w sobie zachłanność; potrafi dzielić się swoim sukcesem, który nakazuje mu spłacać dług wdzięczności

Agencja Rozwoju Regionalnego w Gorzowie Wlkp.; Zachodnia Izba Przemysłowo-Handlowa w Gorzowie Wlkp.

ponad 70 artykułów dot. ekonomii i gospodarki, zamieszczonych w "Echu Gorzowa", autor książek: "Śladami Polskich Dzieci Wojny", Makroekonomiczne refleksje z okresu gospodarczo-społecznych zmian 2014-2021"

doradca wojewody lubuskiego ds. społecznych w 2001-2002

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Złoty Krzyż Zasługi; Medal Pro Patria; Krzyż Zasługi dla Ojczyzny i Kościoła "Za wkład i zaangażowanie na polu działalności dobroczynnej i charytatywnej"; Błękity Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Dzieci Wojny; "Za Zasługi dla Gorzowa Wlkp."; "Za Zasługi dla Województwa Lubuskiego", i inne

radny Rady Miasta Gorzowa Wlkp. 2006-2010, czł. Komisji ds. Społecznych i Komisji Sportu i Rozwoju; prezes Ogólnopolskiego Zespołu Koordynacyjnego Związku i Stowarzyszeń Dzieci Wojny; czł. Zespołu Konsultorów Episkopatu Polski ds. Uzależnień; czł. Zespołu Opiniującego Narodowy Program Trzeźwości, czł. Rady Głównej przy Ministerstwie Sprawiedliwości z nominacji premiera Rządu RP

postanowił pomagać innym; mottem przewodnim jest "nie być bezczynnym"; wychodząc z tego założenia jest całkowicie przekonany, że człowiek musi spłacać swój dług, zaciągnięty wobec innych; taka okazja nadarzyła się w 1992, gdy poznał księdza Władysława Pawlika, proboszcza nowo powstałej parafii pw. Pierwszych Męczenników w Górczynie, który zaprosił na kawę kilku przedsiębiorców; pretekstem spotkania było coraz dotkliwsze ubóstwo oraz powiększająca się liczba głodujących; proboszcz nie był w stanie ogarnąć narastającego problemu ubóstwa; powstało wówczas Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Kryspina (jeden z 5 braci zakonnych polskich męczenników, zamordowanych w napadzie rabunkowym k. Międzyrzecza w nocy z 10 na 11 listopada 1003); został prezesem i natychmiast włączył się aktywnie w działalność stowarzyszenia, uruchamiając 3 marca 1993 jadłodajnie dla osób głodujących; pomógł mu w tym prezes Spółdzielni Mieszkaniowej w Górczynie, B. Wiśniewski, który udostępnił nieodpłatnie jedno ze spółdzielczych pomieszczeń i został też wiceprezesem stowarzyszenia; już po tygodniu z darmowych posiłków korzystało ponad 100 osób, a po miesiącu liczba ta się podwoiła; obecnie Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna prowadzi 2 stołówki, w których każdego dnia żywi się około 300 osób; ponadto, w strukturach stowarzyszenia znajduje się biuro wolontariatu, ośrodek kolonijny dla dzieci i młodzieży o charakterze sportowo-rekreacyjnym w Długim k. Strzelec Krajeńskich w Puszczy Drawskiej oraz Centrum Charytatywne im. Jana Pawła II i Bank Żywności z działem transportu i magazynami o pow. 1400 m2 dysponujący rocznie dwoma tysiącami ton żywności dla osób ubogich Gorzowa Wlkp. i woj. lubuskiego

niemiecki, rosyjski

działalność społeczna i charytatywna, (zgromadzenie kilku tysięcy woluminów w prywatnej bibliotece); historia, ekonomia, teologa, cybernetyka, psychologia i socjologia, literatura, wypoczynek w górach, muzyka relaksacyjna, podróże po świecie, kolekcjonerstwo

założenie i rozwój własnej rodzinnej działalności gospodarczej, dającej podstawę bytu całej rodziny oraz zatrudnionym pracownikom

spotkanie z Janem Pawłem II w 1997 w Gorzowie Wlkp. i w 2000 roku w Watykanie stało się to dla stowarzyszenia oraz jego prezesa Augustyna Wiernickiego dodatkowym wyzwaniem; powstało Gorzowskie Charytatywne Centrum Pomocy Człowiekowi im. Jana Pawła II z działem pomocy rzeczowej; kilkadziesiąt osób w ramach wolontariatu zajmuje się zbieraniem i wydawaniem odzieży, obuwia, mebli i sprzętu gospodarstwa domowego, pomagając tysiącom osób m.in. ofiarom powodzi, kradzieży, pożarów oraz biedy; Gorzowskie Charytatywne Centrum Pomocy Człowiekowi prowadzi także 9 świetlic środowiskowych dla dzieci i młodzieży; Ośrodek Terapii i Profilaktyki Uzależnień, noclegownię z której każdego dnia korzysta 80 bezdomnych; natomiast stuosobowa grupa młodzieży, na czele której stoi specjalnie wybrana rada, prowadzi m.in. kawiarnię, siłownię i świetlicę

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.

Information available only in printed publication available in libraries.